Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

The Puressence Effect

Πήγα χθες στους Puressence. Για την ακρίβεια πήγα να δω τους Flakes που ήταν μια χαρά. Οι Puressence πάλι ήταν απαράδεκτοι. Το Gagarin φυσικά ήταν πήχτρα, not bad για την Astra, κάπως πρέπει να βγάλει τα σπασμένα. Το τραγικό είναι ότι για να βγάλει τα σπασμένα συγκροτημάτων όπως οι Art Brut και οι Black Lips πρέπει να φωνάξει τελειωμένες μπάντες όπως οι Puressence. Πόσες φορές τα χουμε πει; Ναι, γαμώ ήταν το 97. Αλλά το 97 τελείωσε. Κι εγώ άκουγα το υπέροχο πρώτο άλμπουμ τους ως μαθήτρια στη βροχερή επαρχιακή μου πόλη και ανατρίχιαζα αλλά ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 97! Πλέον δεν είναι. Και μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια έχουν υπάρξει τόσες μπάντες άξιες προσοχής που απορώ γιατί πηγαίνει ακόμα κόσμος να τους δει. Δεν είναι ότι είναι μια ιστορική μπάντα όπως πχ οι Cure, οι Depeche Mode, έστω και οι σιχαμένοι Scorpions που έχουν οχτακόσουσπενήντα δίσκους. Είναι μια μπάντα που έκανε sensation πριν 11 χρόνια και έκτοτε μέτριους δίσκους. Πέρα από τη γενική αρχή ότι τα κολλήματα δεν εξηγούνται σκεφτόμουν το εξής: Μήπως αυτοί που τους άκουγαν τότε ήταν 20άρηδες+ και τώρα είναι 30άρηδες + και είναι οι κλασικοί ελληνάρες που παντρεύονται γιατί πρέπει, κάνουν οικογένεια γιατί πρέπει, σοβαρεύουν γιατί πρέπει, και σταματάνε να ασχολούνται με τη μουσική γιατί "αυτά είναι για πιτσιρικάδες" και ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τη μουσική σε πραγματικό βάθος παρά μόνο περιστασιακά και άκουγαν Puressence λόγω γκόμενας/γκόμενου και επειδή τους έπαιζε το ραδιόφωνο; (ουφ, λαχάνιασα!) Αν είναι έτσι, δικαιολογούνται τα πάντα. Όχι δικαιολογούνται, γράψτε λάθος. Εξηγούνται. Η πραγματική αγάπη για τη μουσική κρατάει για πάντα. Είτε είσαι 20, 30, 40, 50, 60+ αν την αγάπησες πραγματικά δε σταματάς να ασχολείσαι, να αγαπάς και το παλιό αλλά να ανακαλύπτεις και το καινούριο και να το τιμάς δεοντως. Having said that, τσεκάρετε στο flyer που τσίμπησα χθες από τον τόπο του εγκλήλματος: "let's meet and party with the band". Ένα χρόνο στο Μάντσεστερ οι Puressence παίζουν μπροστά σε 100 άτομα (στην καλύτερη) και τους τρώει η αγαμία. Έρχονται στην Ελλάδα και είναι σούπερ σταρ, γαμάνε και κάνουν sold out. Πόσο πιο τραγικοί μπορούμε να είμαστε πια; Ναι, ακόμα και σ' αυτά τα ασήμαντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: